ابوطالبی به شریعتمداری: «عقلانیت را با ناسزا خفه کردید» و جز «نفرت، شکست و فقر» میراثی ندارید

حمید ابوطالبی، معاون سیاسی پیشین دفتر روحانی، در واکنشی تند به حملات حسین شریعتمداری، مدیر مسئول روزنامه کیهان، دفاعیات کیهان را «محصول توهم» و «بازتولید نفرت» خواند و پرسید: آیا سیاست‌های شما کشور را از تحریم، سقوط پول ملی و بی‌اعتمادی نجات داد؟

از گفت‌وگو می ترسند، زیرا توهم دانایی دارند

ابوطالبی در بخش اصلی نقد خود به شریعتمداری نوشت: «آن‌که از گفت‌وگو می‌ترسد، نه از سر ایمان، بلکه از بیم فروپاشیِ دنیایی است که بر توهم خود بنا کرده است.» او تأکید کرد که هیچ ملتی با «ناسزا گفتن به عقلانیت، صاحب قدرت نشده است.»

او خطاب به شریعتمداری تصریح کرد که آنچه روزنامه کیهان سال‌ها از آن دفاع می‌کند، نه «ایران و اسلام» است و نه «محصول عقل»، بلکه «بازتولید نفرت، کینه و شکست» است.

اگر می توانند پاسخی به پرسش‌های ما بدهند!

معاون سابق سیاسی دفتر رئیس‌جمهور، با طرح چند پرسش اساسی، سیاست‌های مورد حمایت کیهان را به چالش کشید:

«آیا همان سیاستی که امروز از آن دفاع می‌کنید، توانسته است ایران را از تحریم و انزوا، سقوط ارزش پول و فرار سرمایه، فقر، فساد و فرسایش امید نجات دهد؟»

«آیا با فریاد و هیاهو… برق نیروگاه‌ها روشن‌تر شده و آب شرب مردم زلال‌تر گشته است؟»

او هشدار داد که در نتیجه همین سیاست‌ها، «دین‌گریزی و بی‌اعتمادی ملی» سر برآورده است و «کارنامه‌ی شما جز تقدیس فقر و توجیه ناتوانیِ قدرت، میراثی برای این ملت به‌جا نگذاشته است؟»

با “هراس و دشنام” مذاکرات را به شکست کشاندند

ابوطالبی در مورد موضوع مذاکرات، دیدگاه کیهان مبنی بر اینکه ریشه مشکلات «اعتماد به مذاکره» بوده را رد کرد و توضیح داد که در روابط خارجی، «اعتماد» وجود ندارد، بلکه هر کشوری در پی منافع ملی خود است.

او با انتقاد شدید از سوزاندن برجام و تخریب میز مذاکره، بیان کرد: «وقتی مذاکره‌ای را با هراس، بی‌اختیار، برای اتلاف وقت و بدون پشتیبانی ملی آغاز می‌کنید، چه انتظاری از نتیجه دارید؟» و افزود که سرکوب هر صدای عقلانی با تهمت «نوکر خانه‌زاد کدخدا»، جز ناکامی به بار نخواهد آورد.

عقلانیت راه نجات ایران است نه شعار

ابوطالبی تأکید کرد که دفاع او از «گفت‌وگو»، ابزار بقا و عزت ایران است و وطن را باید با «خِرد» نجات داد، نه با شعار. او نتیجه سیاست‌های مدیر مسئول کیهان در چند دهه اخیر را این‌گونه توصیف کرد: «کشوری خسته، مردمی بی‌اعتماد، محیط‌زیستی ویران، و اقتصادی در حال فروپاشی».

او در پایان، هدف از نوشته‌های خود را «دعوتی به بازگشت از گفتاردرمانی به واقعیت قدرت» دانست و هشدار داد: «اگر منافع ملی ایران در عقلانیتِ سیاسی ما بازسازی نشود، در میدان جنگِ شما از دست خواهد رفت.»