گشت زنی جنگده میگ 29 در آسمان تهران + ویدئو

در اواخر دهه ۱۹۶۰، اتحاد جماهیر شوروی، تحت تأثیر ساخت جنگنده‌های نسل جدیدی مانند اف-۱۵ و اف-۱۶ در ایالات متحده، نیاز مبرمی به توسعه یک هواپیمای تاکتیکی پیشرفته با قابلیت‌های بهبود یافته را احساس کرد. جنگنده‌های قبلی شوروی، از جمله میگ-۲۱ و میگ-۲۳، هر کدام نقاط ضعفی داشتند؛ میگ-۲۱ دارای برد عملیاتی و توانایی‌های جنگ‌افزاری محدودی بود، در حالی که میگ-۲۳ با وجود سرعت بالا، از قدرت مانور کافی برخوردار نبود.

 جنگنده‌های میگ ۲۹ بدون رادار به پرواز درآمدند + فیلم

این نیاز منجر به تعریف پروژه‌ای به نام PFI (هواپیمای پیشرفته تاکتیکی) شد که به دو بخش تقسیم گردید: ساخت یک جنگنده سبک‌وزن (LPFI) توسط شرکت میگ و یک جنگنده سنگین‌وزن (TPFI) توسط سوخو. نتیجه بخش سبک‌وزن این پروژه، همان میگ-۲۹ بود که شباهت‌هایی با سوخو-۲۷، جنگنده بزرگ‌تر و سنگین‌تر شوروی که در همان دوره توسعه یافت، داشت.

روند ساخت جنگنده میگ 29

طراحی رسمی میگ-۲۹ از سال ۱۹۷۴ آغاز شد و نخستین پرواز آن در ۶ اکتبر ۱۹۷۷ به انجام رسید. تنها چند هفته پس از این پرواز، ماهواره‌های جاسوسی آمریکا موفق به شناسایی آن شدند. سرانجام، میگ-۲۹ با نام ناتو “فالکروم” (Fulcrum) شناخته شد و تا سال ۱۹۸۳ به طور رسمی وارد خدمت نیروی هوایی شوروی گشت.

این جنگنده با داشتن موتورهای قدرتمند، رادارهای پیشرفته و سیستم نشانه‌گیری نصب شده روی کلاه خلبان، قابلیت‌های قابل توجهی در نبردهای نزدیک هوایی داشت. درگیری‌های متعددی در طول تاریخ، از جمله جنگ ایران و عراق و جنگ خلیج فارس، نشان دادند که این جنگنده در محدوده دید نزدیک، عملکرد بسیار خوبی از خود به نمایش می‌گذارد.

کارنامه عملیاتی و صادرات جهانی جنگنده میگ ۲۹

بیش از ۱۶۰۰ فروند میگ-۲۹ تولید شده که بخش عمده‌ای از آن‌ها به کشورهای متعددی از جمله ایران، عراق، سوریه، هند، کره شمالی و دیگر کشورها صادر شده‌اند. با این حال، در جنگ‌های واقعی، عملکرد میگ-۲۹ به عوامل گوناگونی از جمله مهارت خلبان و پشتیبانی سامانه‌های زمینی وابسته بوده است. در برخی نبردها نیز به دلیل توانایی‌های الکترونیکی پایین‌تر، در برابر جنگنده‌های آمریکایی دچار شکست‌هایی شده است.

جنگنده میگ-۲۹ در نیروی هوایی ارتش ایران

جنگنده میگ-۲۹، همزمان با سوخو-۲۷، در پاییز ۱۳۶۹ با پیگیری‌های شهید ستاری و تیم فنی ایران به نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران تحویل داده شد. این هواپیما به دلیل قدرت رهگیری، چالاکی و قابلیت‌های قابل قبول، جایگاه ویژه‌ای در نیروی هوایی ایران دارد و همچنان بخش مهمی از ناوگان جنگنده‌های این کشور محسوب می‌شود.